Bloggers bedankt

Inmiddels begint het normale leven en worden de eerste collega's bijgepraat over alle reiservaringen. Dat kan natuurlijk aan de koffietafel, maar natuurlijk ook via twitter, facebook of blog...
Ademloos heb ik de beide blogs van Sarah en Freek gelezen.

Freek's reflecties: http://sintlucasbpl.waarbenjij.nu/reisverslagen/470236/sintlucas-big-picture-learning/1  
Sarah haar hersenpinsels: http://sarahroelse.blogspot.nl/

Wanneer er nog meer bloggers zijn... Stuur ajb even een berichtje:

b.vankuik@kpcgroep.nl


En voor hen die nog niet overtuigd zijn van de werking van ons blog, bekijk de statistieken van deze blog (t/m 11-05-2014).

El Centro - one student at a time

 

De laatste dag van onze trip was een indrukwekkende. Na het ontbijt gingen we in de bus naar de laatste school ‘El Centro’. Deze school ligt in de wijk Kensington (in Philadelphia) en in de bus werd ons al duidelijk dat dit een wijk is waar veel armoede heerst. Overal staan vervallen en verlaten panden.

Principal Tiffaney Whipple

Bij aankomst op de school worden we vriendelijk ontvangen door de directeur die het een en ander uitlegt over de school. Op El Centro zitten leerlingen in de leeftijd van 16 tot 21 jaar oud. Alle leerlingen hebben een verhaal en zijn bij een andere school weggestuurd. Sommigen hebben langere tijd geen onderwijs gevolgd door uiteenlopende redenen. De directeur vertelt dat leerlingen te maken hebben met problematiek omtrent drugs en alcohol misbruik, armoede en huisvesting en hebben hierdoor de nodige trauma’s opgelopen. Na de introductie van de directrice worden we in koppels rondgeleid door leerlingen.

Tijdens de rondleiding vertellen de leerlingen iets over de ruimtes in school, maar praten ze met name trots over de verschillende posters en foto’s die aan de muur hangen. In de gang, dichtbij de trap, hangen een aantal foto’s van graduates van de school. “I like to come here and just watch the photo’s. It gives me hope and helps me to hang in there and really try my hardest to succeed.” De gele muren zijn minder populair, de leerlingen hopen dit snel een kleurtje te mogen geven. Hierdoor wordt het nog meer hun thuis, vertellen ze.

Eenmaal in de klassen zelf aangekomen, kunnen de leerlingen hun nieuwsgierigheid niet bedwingen. Ze stellen vragen over Nederland, onze manier van werken, hoe het straatbeeld in Nederland is en ze willen ook graag een woordje of twee Nederlands leren spreken – wat een moment vol gelach en gegorgel (natuurlijk: de ‘g’) oplevert.

In de klas hangt een open sfeer. De leerling wordt op maat begeleid door hun advisor, die rekening houdt met de persoonlijkheid en achtergrond van de leerling. Een leerling die een nacht niet geslapen heeft, kan moeilijk actief meedoen en dus krijgt hij dan de ruimte.

Het is bijzonder om te zien hoe open de leerlingen zijn over hun verleden en dat ze zo in staat zijn om te reflecteren. Ze zijn zich bewust van de rol van hun leefomgeving en opvoeding in dit verhaal, maar schromen tegelijkertijd niet om hand in eigen boezem te steken en aan te geven dat ze zelf ook a thing or two anders hadden kunnen doen op hun vorige scholen.

Al met al was het bezoek aan El Centro indrukwekkend. De leerlingen hebben een heftige achtergrond en El Centro is voor de meesten een laatste kans. De advisors zijn zeer bevlogen en proberen de leerlingen klaar te stomen voor een vervolgopleiding na El Centro. Dit kan zijn een community college of een vakopleiding.

 

Bijzondere afsluiting van een bijzondere trip!

 

Pieter & Lieke

2-05-2014

 

 

 

 

 

 

 

 

The MET East in Camden

Je verwacht dat je over 3 mijl ongeveer 10 minuten doet als je in een bus zit van je hotel aan de rand van de stad. Gisteren is bewezen dat dit ook in 2 uur kan. Door een flinke file kwamen we flink vertraagd aan in Camden, een voorstad van Philadelphia.

 

Camden is de op drie na armste gemeente van Amerika en tevens de op 3 na onveiligste stad. Hiervan was niets te merken toen we onze eerste voet over de drempel van de school zetten (MET East High).

 

Na een korte introductie werden we voorgesteld aan de leerlingen die vol enthousiasme op ons zaten te wachten en ons begroetten met luid gejuich en geklap. In groepjes van 3 docenten werden we verdeeld over verschillende advisories en begonnen we direct met een pick me up in de vorm van een quizspeurtocht. Aan de hand van allerlei vragen gingen wij samen met de leerlingen het vrij ingewikkelde gebouw door. Overal waren gangen, trappen, ruimtes en kamertjes. Het was dus fijn dat de leerlingen feilloos de weg wisten. Sommige leerlingen waren zo fanatiek dat ze door die gangen een sprintje trokken en daarbij hun klasgenoten aan de kant wilden duwen. Voor deze leerlingen was de gratis lunch die het schoolhoofd had beloofd aan de winnende klas, een extra motivatie.

Omdat we zo laat aankwamen, was het na de speurtocht al direct tijd voor de lunch die we buiten hebben genuttigd. Van de kou in Providence stonden we nu ineens oog in oog met de felle zon. We konden hier nu heerlijk van genieten, iets waar we al sinds New York naar uit keken. Het is een schril contrast met de enorme plas water die voor de school ligt. Sommige auto’s en schoolbussen waren niet bereikbaar zonder zwemvest. De avond daarvoor had het echt flink geregend.

Na de lunch was er tijd ingeruimd om met verschillende advisories mee te kijken. We startten bij de advisory waar we ’s ochtends de pick me up mee hadden gedaan. Onze advisory was een 10th grade (sophomores) en stond onder leiding van dhr. Weinberg. Voor hem was het zijn eerste jaar op the Met en hij had het naar zijn zin. Doordat the Board of Education van Camden beslist welke docent er mag blijven en welke niet, weet hij nog niet of hij volgend jaar aangesteld kan blijven als advisor voor deze klas. De school zelf heeft hier weinig in te zeggen. Na een kort praatje over de 3 R’s en 5 A’s kwamen de leerlingen aan het woord en vertelden ons over hun passies en stages. Een aantal van deze leerlingen was erg enthousiast en de leerlingen gaven aan dat ze erg blij waren met de cultuur die op de school heerst en ze zagen de docenten ook echt als familie. De sfeer in de groep is naar zeggen van de leerlingen goed en eventuele conflicten worden ook weer snel opgelost doordat ze erg open en respectvol naar elkaar zijn.

De tweede advisory die we hebben gezien, was een 11th grade (juniors). Zij waren volop bezig met de voorbereiding van hun Senior Thesis Project (STP). De afronding van deze voorbereiding is een voorwaarde om over te mogen naar het laatste jaar. Het STP is een project dat gaat over een maatschappelijk onderwerp en in waarin ze iets kunnen betekenen voor de samenleving. Zo was er een tienermoeder die een opzet heeft geschreven over voorlichting voor jonge meiden op andere high schools met betrekking tot seks, zwangerschap etc. Een andere leerling had als onderwerp voorlichting geven over de overstap van middle school naar high school, omdat ze merkte dat zij daar zelf veel moeite mee had gehad en dit ook terugkreeg van haar klasgenoten. In deze advisory waren de leerlingen erg gedreven en waren ze ook erg enthousiast wanneer wij hen naar hun projecten vroegen. Ook deze leerlingen waren erg blij met hun advisor, ze noemden haar Miss Jay. Hier werd duidelijk dat je echt jezelf kan zijn en dat je geen nummer bent, maar een persoon. De leerlingen waren bij het afscheid erg blij met de kleine presentjes die we voor ze hadden meegenomen. Dit was goed om te zien, zeker omdat de leerlingen in Providence hier niet echt veel waarde aan leken te hechten.

De dag werd plenair afgesloten met een vragenronde voor het hoofd van de school (Tim Jenkings) en het hoofd van de Big Picture afdeling van de Verenigde Staten (Carlos Moreno). Ons viel op dat er, in vergelijking met de school in Providence, (The MET) meer structuur heerst op het gebied van het indelen en plannen van de dagen en weken. Iets wat wij zelf ook erg fijn vinden. Het hoofd van de school zou het liefst richting de vrijheid van the Met in Providence willen, maar door de aangescherpte regels in de staat is er hier nu geen ruimte voor. Volgend jaar zal de school uitbreiden van 120 naar 180 leerlingen en dat is ook meteen het maximum aan leerlingen wat het hoofd binnen zou willen hebben, omdat hij het belangrijk vindt zelf alle leerlingen te kennen en hij wil dat zijn team van docenten dit ook kan. In principe worden alle kinderen aangenomen tenzij ze te specifieke zorg nodig hebben (autisme spectrumstoornis). Dit is alleen mogelijk als er een advisor is die zelf goed aan kan geven of hij/zij hier mee om kan gaan. Veiligheid staat namelijk voorop in de school. 

De terugweg naar het hotel voldeed gelukkig wel aan de verwachting van 10 minuten en daardoor konden we nog heerlijk van het zonnetje genieten.

 

 ’s Avonds stond er ons nog een afscheidsdiner te wachten bij Warmdaddy’s, een soulfood restaurant aan de rand van Philadelphia. Onder begeleiding van een live band konden we genieten van de plaatselijke keuken en konden we nog een laatste woord wisselen met de docenten en het hoofd van de school die voor deze gelegenheid waren uitgenodigd. Inmiddels had de zon weer plaatsgemaakt voor een fikse regenbui en zo was de dag weer rond.

 

 

Liesbeth en Liene

Donderdag 1 mei

Verdiepingsworkshops op de derde dag

De derde dag van onze studiereis staat in het teken van verdieping. Maar eerst het afscheid van de leerlingen in de advisory's die ons hebben ontvangen op The Met in Providence. Na het flitsbezoek aan de verschillende advisory's alwaar we onze meegebrachte cadeau's hebben uitgereikt, start aansluitend het workshopprogramma, waarin we op verschillende thema's van experts een verdiepende workshop hebben gevolgd: E360, curriculum, leiderschap & BPL en schoolcultuur.



Advisory groep Hanneke

 
 

Advisory groep Detje



Advisory groep Bart



 

 

 

 

 

 

 

 

Workshop E360 – (Jodi)

The MET Center in Providence biedt een extra onderwijsmodule aan voor leerlingen die zich willen verdiepen in het ondernemerschap. Gedurende het jaar volgen ze een cursus in een speciaal gebouw dat op de campus staat en is ingericht met vergaderruimten en cubicles waarin leerlingen hun ideeën kunnen uitwerken.

De cursus begint met allerlei opdrachten om de creatieve geest van de leerling te prikkelen en om duidelijk te maken wat de leerlingen kunnen verwachten. Zo moeten ze een brainstorm houden over een chocoladereep die ze zelf mogen ontwerpen op het gebied van smaak en verpakking. Het doel van de cursus is uiteindelijk dat ze zelf een minibedrijfje oprichten en hiervoor research moeten doen naar de financiële en zakelijke aspecten. Die middag kregen we van verschillende leerlingen pitches te zien voor hun producten.

Zo was er een meisje dat de ziekte van Lyme had en om die ziekte meer onder de aandacht van de mensen te brengen, heeft ze met haar moeder die ook aan de ziekte lijdt, een armband ontworpen met een bijsluiter. Een andere jongen had een set van accessoires ontworpen waarin je gemakkelijk een aspirine kunt dragen (o.a. armband, telefoonhanger, keycord). Op het moment dat je een hartaanval krijgt en direct een aspirine in kunt nemen, verklein je de kans op overlijden met 30%.

In het gebouw heeft elke leerling zijn eigen werkplek en het was mooi om te zien hoe gedreven die studenten waren. Het geld wat ze met hun bedrijfje verdienen, gebruiken ze niet alleen om de kosten te dekken en zichzelf een salaris kunnen geven, maar daarnaast ook om een deel van hun vervolgopleiding te kunnen betalen. Het geld blijft in beheer van de school, de cursusleiders kunnen op die manier gezien worden als managers.

 pas nadat alle mogelijkheden voor ondersteuning zijn aangeboden.

Curriculum & instruction (Andrew)

Voor de workshop ‘curriculum en instruction’ heeft Andrew zijn oud-leerling Samantha uitgenodigd. Samantha zat 12 jaar geleden in een van de eerste advisory’s van Andrew. Zij vertelt haar ervaringen en beantwoordt veel van onze vragen. Zelf vindt zij dat je door Big Picture Learning leert leren. Zij vindt dit zelf een van de belangrijkste dingen die zij heeft geleerd op the MET. Andrew zelf sluit zich hierbij aan en zegt dat de advisor het grote geheel moet kunnen overzien.

 

Er moeten van te voren doelen worden gesteld en deze moeten gedurende het project worden nagestreefd. In sommige projecten is het lastig en zijn zowel de leerling als de advisor soms zoekende. Hij geeft het voorbeeld van een student die alleen maar achter de computer reggaeton luistert. Hij is voor weinig andere dingen te motiveren. Andrew besluit om dit als zijn project te beschouwen, hier ligt zijn passie en interesse ten slotte. Samen maken zij een aantal doelen wat betreft de inhoud en uitwerking. Door bijvoorbeeld op zoek te gaan naar het onstaan van de reggaeton, is de leerling bezig met een stuk geschiedenis.

 

 

Door zelf een beat te maken, teksten te schrijven, een ontwerp voor een cd-hoes te maken, worden alle eisen in dit project verwerkt. De leerling is gemotiveerd, en is tegelijkertijd bezig met leren. Leerlingen helpen elkaar ook met het opstellen van doelen. Bij sommige projecten kan het lastig zijn om alle vakken erin te verwerken. Dit hoeft geen probleem te zijn, maar moet bij het volgende project wel aan bod komen. Samantha zelf geeft aan dat zij ‘math’ heel saai vond. Zij maakte haar doelen dan erg makkelijk zodat ze er erg snel vanaf zou zijn. Helaas voor haar moesten de doelen goedgekeurd worden door haar advisor en moest zij deze doelen voor zichzelf wat lastiger maken.
Belangrijk om te vermelden is ook dat door de verplichte reken en taaltoetsen er elke dag tijd wordt ingeruimd voor deze vakken. Ze zijn nu eenmaal verplicht dus er moet, klassikaal, geoefend worden om alle onderwerpen onder de knie te krijgen. De advisor moet dit ook uitleggen aan de leerlingen zodat ze er het belang van inzien.

 

Leiderschap (Andrew)

De tweede workshop van Adrew richt zich op het hoe en waarm van leiderschap van de principals van een BPL School. hoe neem je beslissingen, levert een interessant plaatje op dat Andrew toelicht.

 

 

Naar aanleiding van de vraag “Hoe motiveer je de advisors” gaf Andrew een voorbeeld van Nancy (principal van de Met). Zij maakt regelmatig kaartjes met positieve dingen die ze ziet binnen de school en legt die op de bureaus van de desbetreffende advisor. Juist de nadruk leggen op positieve zaken heeft zoveel meer effect dan de negatieve zaken te benadrukken. Daarnaast hebben we het gehad over de grote autonomie van leerkrachten binnen BPL. Uitgaan van de passie van leerlingen betekent natuurlijk ook dat leerkrachten uit mogen gaan van hun eigen passie en overtuiging. Dat kan tot gevolg hebben dat er verschillen van aanpak ontstaan tussen de verschillende advisors en advisories. Dat is op zich geen probleem zolang de uitgangspunten van BPL maar overeind blijven. Wanneer dit niet gebeurt krijgen leerkrachten het dringende advies om ergens anders werk te zoeken. Uiteraard pas nadat alle mogelijkheden voor ondersteuning zijn aangeboden.

 

Het laatste onderwerp van deze workshop gaat over de kracht van netwerken. Een belangrijk deel van BPL is het netwerken. Hoe kun je als school in contact komen met bedrijven, organisaties. Verschillende ideeen worden besproken.

 

Na de workshops en de lunch is het tijd voor de groepsfoto, het officiele afscheid en de aanschaf van zelfgedrukte MET-t shirts.

 

 

 

Het is tijd voor de volgende reis: met de trein naar Philladelphia....

 



 

 

 

Learning in the real world so inspiring and rigorous (LTI-visits)

De 2e dag in Povidence staat in het teken van de LTI bezoeken. Samen met een advisor gaan we op stap om de leerlingen in de echte wereld te bezoeken. Er zijn veel redenen om een LTI (Stageplaats) te bezoeken: Verkennend gesprek met een organisatie of bedrijf, intakegesprek, overdracht, maar vooral om de leerdoelen en het leren te bespreken met de Mentor (= begeleider van de leerling op het bedrijf of organisatie). We zijn op heel veel verschillende plaatsen geweest: kunstateliers, Universiteit, ziekenhuis, keukens, dierenspeciaalzaak, auto- en vrachtwagengarages. Te veel om op te noemen, maar vrijwel altijd op een plaats waar een leerling zijn / haar passie of interesse kwijt kan. 

 

Onze ervaringen hebben we na afloop op een rij gezet.

 

Wat ik vandaag heb gezien en gehoord is…..

 

• Grote betrokkenheid van advisor door geregeld bezoek en stellen van doelen op de LTI’s. Advisor vol passie, professioneel en cool met de leerlingen!
• Zeer betrokken advisors en students die op hun eigen level kunnen floreren in hun LTI. De sprankeling in hun ogen en de zelfverzekerdheid als ze praten over hun LTI
• Echte betrokkenheid
• Enthousiaste leerlingen die op hun stage echt iets toevoegen.
• Trotse advisors, leerlingen en mentoren van de LTI’s die de leerlingen echt willen helpen om zichzelf te ontwikkelen.
• Dat er meerdere visies zijn binnen het MET team op Big Picture Learning
• Leerlingen die trots zijn op hun LTI, op hun prestaties en projecten. Advisors die behulpzaam zijn en de leerlingen benaderen, behandelen en over hen praten alsof het hun eigen kinderen zijn.
• Dat wij op onze eigen school best goed op weg zijn maar dat ook de jongere leerlingen meer stage-ervaringen moeten krijgen.
• Een leerling die zo enthousiast is dat hij zijn vakantiedagen opgeeft en maar meer stage te kunnen lopen, dat is hoe onderwijs eruit zou moeten zien!
• Hoe fijn en belangrijk het is dat een advisor zelf de LTI’s kan bezoeken om de ontwikkelingen van hun leerlingen zelf te kunnen observeren.
• Openheid van het personeel over het Big Picture Learning. Mooie, persoonlijke verhalen gehoord vandaag.
• De betrokkenheid van de advisor en de studenten is ‘huge’. Het is echt een familie. Ze kennen elkaar door en door. Mooi om te zien.
• De kunst van het vragen, laat de leerling denken, maar verlies ze niet!
• Dat er veel enthousiaste mensen werken en leren op the Met!

 

 

 

 

 

Bezoek aan The Depot Mansfield, Connecticut

 

Bij het woord 'Depot' denk ik aan opslag; opslag van spullen die je later nog eens nodig kunt hebben, opslag van in beslag genomen auto's. De link naar het opslaan van kinderen die vervelend zijn, is dan niet zo moeilijk te leggen. Toen we aankwamen bij de school bleek dat het ging om de naam van de locatie, de school staat aan Depot Road. Ook waren er geen vervelende kinderen te vinden. Het zou gaan om een school die dropouts opving, maar dat hoeven geen jeugddelinquenten te zijn, het kunnen ook kinderen zijn die niet binnen de kaders van het reguliere onderwijs passen.

 

 

Om 8.30u vertrok een originele gele schoolbus vanuit The Met Center in Providence richting het plaatsje Mansfield. Later begreep ik dat we weer in een andere staat terecht waren gekomen (Connecticut). De bus vertrok in oostelijke richting over Route 6 en na 1,5 uur kwamen we aan bij The Depot. De busrit was een geschikt moment om wat van de omgeving te zien. Behoudens de hoogteverschillen en de huizen van hout in allerlei pastelkleuren, deed de omgeving Europees aan. Veel bossen en water, maar het oogde echt nog winters. Met een temperatuur van 7 ºC waren we niet echt gepast gekleed. Shannon, één van de advisors van The Depot wist ons te vertellen dat er 2 weken geleden nog sneeuw lag in Mansfield.

Op locatie werden we ontvangen door Brad, de principal van de school. We konden een kop koffie krijgen, maar die moesten we wel zelf tappen uit een vierkante doos van Dunkin' Donuts. Je kunt trouwens je kont niet keren in Amerika of er zit wel een filiaal van Dunkin' op de hoek van de straat. Daarbij steekt Mc Donalds maar flauwtjes bij af. In 2 groepen bezochten we samen met een aantal advisors verschillende LTI's (stageplekken) van leerlingen. Samen met Lisa, Leonie, Hanneke, 2 advisors, een stagiaire en 4 leerlingen reden we met een schoolbusje door Mansfield. De eerste stop was bij een dierenwinkel waar we een leerling af gingen zetten. Eenmaal binnen bloeide leerling helemaal op. Waar ze eerst nog schuchter om zich heen keek op school, praatte ze ronduit over de dieren die daar te koop waren. Haar lievelingsdier is een witte fret en als het even kan, loopt ze met dat beest over haar schouder om haar nek. Door de winkel rollen 2 puppies die nog erg jong zijn. Je mag ze oppakken en met ze spelen, maar foto's maken is er niet bij, want zoals de verkoper vertelt: 'er zijn mensen die foto's maken en die vervolgens met allerhande bloederige effecten bewerken en op Internet plaatsen dus dat mag niet'. Nou, ik ben al voor veel aangezien, maar de rol van sadist is ook voor mij nieuw.

Een eindje verderop zetten we de volgende leerling af. Zij loopt stage bij een schrijfster en verzorgt de grafische vormgeving en de illustraties voor het boek. Ze is erg geïnteresseerd in kunst, maar wil  later graag een gedragspsycholoog wil worden die zich bezighoudt met de criminal mind. Een nobel streven en als je het mij vraagt, zou ze het qua intelligentieniveau ook zeker aankunnen. Het eerste leermoment voor mij is dan reeds gepasseerd: het gaat hier om een speciaal soort leerlingen. Met de 3e leerling bezoeken we 2 adressen. Als eerste stoppen we bij een food shelter: een voorziening voor daklozen. Al voordat we het pand betreden (een achterzaaltje van een kerk) merk ik dat ik dit heel heftig vind. Ik kom in aanraking met iets wat ver van mij af staat: armoede. Ik voel me direct opgelaten als ik samen met de anderen binnentreedt in onze nette kleding en we maar eens even een bezoek komen afleggen. De leerling neemt ons mee naar achteren en ook zij ontpopt zich ineens tot een volwassen vrouw die prima uit kan leggen wat zij doet en wat haar streven is. De voorraadkast raakt langzaam leeg en dat is zorgwekkend, want de zomer komt er aan en dan zijn de kinderen niet op school waar ze normaal gesproken hun gratis maaltijden krijgen. De leerling heeft een plan geschreven om een fooddrive op te zetten waarbij ze de bevolking van Mansfield aanspoort om zoveel mogelijk voedsel in pot en blik te doneren. Inmiddels lopen de tranen over mijn wangen, het is een emotioneel gebeuren. Ik neem me voor om voortaan echt niets meer aan voedsel weg te gooien of te verspillen, iets wat ik al nauwelijks doe.

De laatste leerling loopt stage bij een organisatie die zich inzet voor de zwakkeren in de samenleving. Haar stagebegeleider heeft enige tijd geleden een initiatief gestart met de naam 'The Hour Exchange Programme' waarbij mensen geen geld hoeven te doneren, maar tijd. Deze leerling heeft in ruil voor tijd al een aantal klussen gedaan waaronder het vervoeren van personen en het opruimen van tuinen. Een initiatief wat ook prachtig zou passen binnen het Big Picture programma van onze school.

Nadat we op the Depot zijn teruggekeerd, krijgen we een lunch aangeboden en worden we daarna rondgeleid door het gebouw. Het is een klein pand waarin 28 leerlingen in 4 advisories worden gehuisvest. Alle leerlingen die we ontmoeten zijn jongvolwassen mensen die perfect in staat zijn hun eigen leerlijnen uit te zetten en zich voorbereiden op hun toekomst. De rooms lijken ook niets op de klaslokalen zoals wij ze kennen. Het zijn een soort huiskamers met allerhande spreuken en posters aan de wand, precies zoals die leerlingen het graag zouden zien. Een leerling vertelt over zijn programma en geeft aan wat hij zo fijn vindt aan de school. Het is goed om dat ook van deze jongen te horen. Na de rondleiding richt de superintendant van E.O. Smith het woord tot ons. Hij geeft leiding aan de verschillende scholen die worden geschaard onder de noemen E. O. Smith en legt ons uit hoe dit project tot stand is gekomen, welke personen ervoor in aanmerking komen en hoe dit alles gefinancierd wordt. Een duidelijk verhaal met een sterke achtergrond.

Het programma komt aan zijn einde en het wordt voor ons tijd om te vertrekken. Er wacht ons opnieuw een busrit van 1.5 uur en ik gebruik die tijd om alles wat ik heb gezien, te verwerken en om te kijken wat ik zelf zou kunnen gebruiken in mijn rol als advisor. Het zou natuurlijk ideaal zijn om een klas te hebben met 8 leerlingen waarin ik mezelf optimaal neer zou kunnen zetten als coach, mentor, docent en al die andere rollen die je hebt als je een Big Picture docent bent. Helaas hebben we binnen de Nederlandse onderwijskaders te maken met een aantal restricties, maar zoals een wijze vrouw ooit zei: je moet kijken naar wat wel kan en negeren wat niet kan.

Liene

Dinsdag 29 april

Leuk om te weten... Het bezoek van de Dutch visitors is opgevallen in de locale pers...

 

 

Meeting the MET-family

Na twee dagen overrompeld te zijn geweest door de enorm drukke stad New York, gingen we nu eindelijk echt aan de slag in de Verenigde staten. Vandaag zouden we kennis maken met de MET medewerkers en zijn leerlingen. We wisten nog niet goed wat we moesten verwachten en waar we geplaatst zouden worden, dat was dus nog even afwachten, maar de ochtend begon goed met een uitgebreide uitleg over de geschiedenis van de MET en het hele Big Picture Learning concept.

 

 

We werden welkom geheten door één van de bedenkers van het gehele concept, Elliot Washor.  (Noot: Links Dennis Littky, Elliot Washor)

 

Hij begeleidde ons in het gehele concept en liep met ons het rooster van die dag door. Waar het op dat moment eigenlijk allemaal op neer kwam was; "Get in there, ask your questions, look around, interview the advisors and make sure you ask the children about their passion, what they like to do".
 

En zo gezegd zo gedaan. Iedereen werd aan een leerlingen van één van de vier scholen gekoppeld. Zelf had ik het voorrecht om naar Equity te mogen gaan en daar in een groep 9th graders te worden geplaatst. Maar voordat we daarbij komen wil ik graag beginnen met de pick me up.

De pick me up is aan het begin van de dag en is bedoeld om de leerlingen te motiveren voor die dag, de hoofden allemaal even leeg te maken en wat huishoudelijke mededelingen te doen. We werden ontvangen door een luid applaus van zowel leerlingen als docenten en werden meteen in het diepe gegooid. We mochten tussen de leerlingen een plaatsje zoeken en zouden mee luisteren naar wat er te zeggen was. Na wat huishoudelijke mededelingen kregen we een filmpje te zien van hoe de wereld om ons heen aan het veranderen was qua technologie en kregen we de vraag mee hoe het onderwijs hierdoor er over 15 jaar uit zou zien. We gingen dit meteen bespreken met de leerlingen aan de tafel.

Aan mijn tafel schoten de ogen pas echt open toen ik vertelde dat ik 15 jaar geleden nog geen wifi had en op de middelbare school nog met floppy disks heb gewerkt. Ook het feit dat ik een mobiel zonder kleurenscherm heb gehad was verbazingwekkend. Meteen werd er gevraagd hoe ik zonder zoiets heb kunnen leven!? Ook het feit dat we nog geen kleurenscherm hadden op mobieltjes in het begin ging er niet zo goed in. Toch kwamen we tot de conclusie dat er nog heel veel moet worden gedaan, willen we voorbereid zijn op de toekomst.

Terug naar de 9th graders. Dit zijn leerlingen die rond de 15 jaar oud zijn en in hun eerste jaar van High school zitten. De achtergronden van deze leerlingen en de milieus waar ze vandaan komen is heel erg verschillend. Zo heb ik gesproken met een meisje die tot haar veertiende homeschooled was en met een jongen die hiervoor op een reguliere highschool hebben gezeten. Beiden zeggen ze echter wel specifiek voor deze school te hebben gekozen en ze zijn er heel erg blij mee!

Toen ik bij mijn eigen advisory groep binnen kwam lopen werd ik heel hartelijk verwelkomt door Tim en zijn kids zoals hij ze noemt. Ik wordt letterlijk met open armen ontvangen terwijl Tim mij voorstelt en we gaan meteen aan de slag, want jaha, ik was 3 minuten te laat en er was veel te doen vandaag.

De leerlingen begonnen eerst allemaal te vertellen wie ze waren, wat hun interesses waren en met welke stage (internship) ze bezig waren. Daarna was het mijn beurt om eens wat vragen te gaan beantwoorden. De vragen kwamen in het begin niet heel erg op gang, de eerste die ik kreeg was namelijk over geweld in Nederland en de criminaliteit die er heerst. Dit overviel me wel, maar vrij snel kwam de aap uit de mouw. Deze leerling was namelijk geïnteresseerd in Criminal Justice and Politics. Daarna kwamen er vragen over het favoriete eten, manier van reizen in Nederland, boerenkool, de euro (inclusief geld inspecteren, blijkbaar wisten ze niet wat een watermerk was) en hebben we het gehad over de vakken die ik les geef en hoe het er op onze scholen aan toe gaan. Aan Elisabeth mocht ik uitleggen hoe het Nederlandse schoolsysteem in elkaar zat en Ashley wilde toch graag weten of wij ook naar Beyonce luisterde. Chino vond het vooral belangrijk te weten of we ook iPhones en Samsungs hadden en Nate had weer vragen over het financiële systeem.

Al met al dus vele vragen die ik zo goed mogelijk probeerde te beantwoorden voor de kids. Er moest echter ook gewerkt worden, dus gingen we rond 10 uur aan de slag. Het mooie hiervan was dat elke leerling precies wist wat hij of zij moesten doen en hier ook aan gingen werken. Dit ging zo door tot 11 uur waarnaar ze hun enige "echte" klassikale les kregen die ze hadden, namelijk rekenen.

Het contrast was enorm. Waar de leerlingen eerst hun eigen keuze hadden en in wat ze wanneer gingen doen, moesten ze nu de banken in en klassikaal luisteren. Erg typerend waren de hoeveelheid leerlingen en docenten die er waren. Ratio 1 docent op 5 leerlingen! Zie dat in Nederland nog maar eens te regelen!

Vrij snel erna hadden we de lunch en hebben we in groepen alles besproken. Ik wilde echter zo snel mogelijk terug naar de klas en kreeg daar een fantastische verassing van een lieve jongedame. Ze had één van haar muffins bewaard voor mij en vroeg of ik die wilde hebben. Hier zei ik natuurlijk geen nee tegen en het gebaar ontroerde me heel erg. Enjoy the little things is dan ook mijn lijfspreuk J

Dit gebaar inspireerde me ook om dit reisverslag de titel Meeting the MET-family te noemen.

De hele advisory heeft echt een family gevoel. De één-tweetjes tussen de leerlingen, de beleefdheid tegenover elkaar en de vanzelfsprekende samenwerking geven een heel warm, veilig en dynamisch geheel. Overigens nog even over die beleefdheid, de kinderen hier zijn enorm beleefd en willen je met alles helpen, zelfs als je het niet vraagt. Ook de openheid die ze geven als je vragen stelt en de behulpzaamheid zijn hier in grote mate aanwezig.

Nu echter weer even terug naar de lessen zelf. De leerlingen hebben de hele dag aan een scala aan opdrachten gewerkt. De één heeft met een vriendin de optimale route uitgewerkt van het park Sixflags waar ze vrijdag naartoe gaan, de ander heeft naar verschillende collegeopleidingen zitten zoeken en weer een ander heeft internship formulieren in zitten vullen en stage adressen gebeld.

 

Ze zijn dus wel actief bezig met school en hun eigen leerproces. Het is echter heel erg lastig in te schatten na één dag of dit op hetzelfde niveau zit als in Nederland. Ik hoop hier morgen meer over te weten te komen wanneer we de LTI's (Learning Through Interests/internships) gaan bezoeken, de stageadressen van de leerlingen.

 

Freek Lamberts